مصرف هفته‌ای یک عدد اسکورسیزی توصیه می‌شود

اگر سینمای اسکورسیزی را دنبال کرده باشید حتما دیده‌اید که او تقریبا در اکثر ژانرها فیلم ساخته، و خودش را امتحان کرده است. مثلا در ژانر گانگستری و مافیایی، او تا دلتان بخواهد فیلم دارد که پشت سر هم دیدنشان ممکن است باعث شود از این سینما زده شوید. مثل مرد ایرلندی، کازینو یا departed که به تازگی دیدمش. برای همین خودم سعی می‌کنم اسکورسیزی‌های مختلف را تقریبا به تفکیک ژانر نگاه کنم تا فیلم‌هایش که اغلب طولانی هم هستند، خسته‌ام نکنند. این هفته هم سراغ یک کمدی سیاه از او رفتم و راضی برگشتم.


 فیلم The King of Comedy محصول سال ۱۹۸۳ است و در همان سال نامزد نخل طلای کن هم شده. رابرت دنیرو و جری لوئیس، ستارگان این فیلم هستند. ماجرا مربوط می‌شود به مردی به اسم روپرت پاپکین که می‌خواهد کمدین تلویزیونی شود. او برای اینکه وارد این عرصه شود و دیده بشود، هرجور شده خود را به جری، مجری محبوب و آیدلش می‌رساند و از او کمک می‌خواهد و در ادامه، برای اینکه آرزویش واقعی شود، دست به اقدامی شوکه کننده می‌زند.


فیلم ابدا خسته کننده نیست و روایت از اول تا آخر آدم را همراه نگه می‌دارد. به‌خاطر نگاه دارکی که به ماجرای روپرت وجود دارد حتی گاهی لحظه‌های شاد هم عصبی‌کننده و غمگین هستند. رابرت دنیرو در یکی از بهترین بازی‌هایش، به خوبی ابعاد مختلف شخصیت روپرت را نشان می‌دهد و عصیان و دیوانگی و نوعی از شورش که در روپرت وجود دارد را ماهرانه به نمایش می گذارد.


 اگر سلطان کمدی را ببینید متوجه خواهید شد که تاد فیلیپس برای فیلم جوکر، تا چه حد تحت تاثیر سلطان کمدی و کاراکتر روپرت و دیوانگی‌هایش بوده است و حتی برای ادای احترام، در فیلمش از دنیرو هم دعوت کرده است. البته دیوانگی و مریضی روپرت و آرتور فلک و میل به دیده شدن در آن‌ها در یک سطح و از یک جنس نیستند اما غنی بودن شخصیت‌پردازی اسکورسیزی و بازی خوب دنیرو باعث به وجود آمدن یک منبع الهام ویژه برای فیلمسازان آینده شده است.


داستان فیلم و هجو و سیاهی توی طنزش و مدل گروتسکی شخصیت روپرت هنوز هم تازه و تماشایی است و پیشنهادش می‌کنم.

/ 0 نظر / 30 بازدید