معرفی فیلم "قسم"

فیلم "قسم"

محصول ۱۳۹۷/ ساخته‌ی محسن تنابنده

.


در پی قتل یک زن جوان به اسم رضوان، خانواده‌اش برای اثبات گناهکار بودن شوهر دختر به‌عنوان قاتل، می‌خواهند طی مراسمی به اسم "قسامه" برای دادگاه سوگند بخورند و مرد را محکوم کنند. توضیح ریشه و چرا و چون و چگونگی این مراسم و ربطش به این پرونده‌ی قتل و کارکرد نمادینی که کارگردان خواسته در رابطه با مسئله‌ی حقیقت و اعدام و غیره بگیرد، بماند برای برداشت شخصی یا سرچ‌های خودتان و اطلاعاتی که در فیلم وجود دارد.


تقریبا تمامی فیلم در یک اتوبوس کهنه و پیر اتفاق می‌افتد و فیلم در واقع جاده‌ای محسوب می‌شود. محسن تنابنده به‌عنوان کارگردان یک اثر سینمایی، هنوز توی جو سریال طنز پایتخت گیر کرده و درست مثل پایتخت، یک عالمه آدم تحت عنوان فامیل دور هم جمع کرده که مدام شلوغ می‌کنند و حرف می‌زنند و خرده داستان‌های زیادی خلق می‌کنند که گاهی متناسب با فضای فیلم بوده، و گاهی واقعا از آن بیرون می‌زنند. البته که برای وجود اینهمه آدم توجیه و دلیل وجود دارد، ولی تنابنده نتوانسته بار کمدی پایتخت را "کاملا" از جمع بازیگرانش و موقعیت‌هایی که ساخته می‌شود بگیرد. ضمن اینکه به‌نظر من ایراد بزرگتر این است که اغلب این بازیگران، توی سریال طنز او در کنار هم حضور داشته‌اند.


کنش و گره‌ی اصلی فیلم، به‌نظرم جذابیت لازم را داراست، و ریتم فیلم هم نسبتا مناسب است و کشش کافی را برای نگه داشتن آدم دارد و چند شوک و ضربه برای بیننده آماده کرده که در جای خود، مناسب هستند، اما امان از زمانی که به گره‌گشایی و بخش‌های پایان‌بندی فیلم می‌رسیم. اول اینکه در گره‌گشایی، فیلمنامه یک جاهایی منطق درستی ندارد و انگار ناگهان به هوش و شعور مخاطب توهین می‌شود. بعد اینکه در پایان بندی بسیار بی‌سلیقه رفتار شده و اگر بدون اسپویل بخواهم بگویم، مهم‌ترین دیالوگ‌ها جوری بیان می‌شوند که آدم مجبور است چندبار فیلم را بزند عقب و واقعیت را از لای لحن گنگ کاراکتر، بکشد بیرون.


فیلم از نظر تصویری هم کشش لازم را دارد و با وجودی که جاده‌ی مدام است و اتوبوس و تکرار، اما خسته‌کننده نیست. بازیگران هرکدام در نقش خود خوب ظاهر شده‌اند. سعید آقاخانی به‌اندازه است، حسن پورشیرازی حضور تاثیرگذاری دارد، و مهناز افشار هم بازی خوبی دارد اما خیلی جاها این بازی یکسان نیست و ناگهان "مهناز" و لحن همیشگیش از چارچوب "راضیه‌"‌ی توی فیلم با آن صورت خسته و پریشان، می‌زند بیرون و خودنمایی می‌کند.


در هر صورت قسم را پیشنهاد می‌کنم، بین فیلم‌های ایرانی این روزها، سوای همه‌ی ایرادها و جاهایی که با آن مشکل داشتم، یک ساعت و نیم پر از اشک و غیظ و بغضی را با آن گذراندم.


#معرفی_فیلم

/ 0 نظر / 35 بازدید