محصص، فی‌فی و اتاقی که به اندازه‌ی یک تنهایی‌ست

مستند «فی فی از خوشحالی زوزه می‌کشد» مروری است بر زندگی بهمن محصص، نقاش، مترجم، و مجسمه‌ساز مشهور ایرانی در کشور ایتالیا، شهر رُم. این مستند را «میترا فراهانی» کارگردانی کرده است. فراهانی برای ساخت این مستند، به رم سفر کرده و تقریبا دو ماه با محصص زندگی کرده و در اتاق کوچک هتلی که محصص ساکن آنجاست، با او به گفتگو پرداخته است. او این مستند را در سال 2010 تهیه کرده و به گفته‌ی خودش حدود سه سال روی آن کار کرده و در سال 2013 منتشرش کرده است. این مستند در جشنواره‌ها مختلفی از جمله جشنواره بین المللی لاروشل فرانسه، و جشنواره‌ی دو رئل پاریس، جوایزی را هم برنده شده است.


اگر خود مستند را به تنهایی بخواهیم بررسی کنیم و جذابیت شخصیت محصص را از آن بگیریم، می‌شود گفت عالی نیست و از خیلی جهات می‌توانسته بهتر باشد، اما محصص با شخصیت جذاب و خاصی که دارد، باعث می‌شود تقریبا تمام نود و شش دقیقه‌ی مستند را بدون خستگی تماشا کنید، با خنده‌های خاص و دوست‌داشتنی‌اش بخندید و با حرف‌هایش و آن لحن شعرخوانی غمگینش با لهجه‌ی منحصر به فردش غصه بخورید و در پایان هم با غافلگیری مواجه شوید.


این مستند از گفتگوهای فراهانی با محصص در اتاقش(اتاقی خالی که خود او آن را پر از حضور آدم‌های عزیز زندگی‌اش تصور می‌کند، مثل نیما)، از نماهایی هنری از شهر رُم و آسمان و دریا، تصاویری از آثار ریز و درشت محصص توی اتاقش، و نمایش تصاویری از یک سری کارهای قدیمی‌تر او شامل کلاژ و نقاشی و مجسمه و تصاویری از دوران جوانی او در حال نقاشی کشیدن، تشکیل شده‌اند. همچنین دو شخصیت دیگر نیز در این مستند حضور دارند که دو برادر کلکسیون دار در دبی هستند که برای دیدن محصص به رم سفر می‌کنند و به او سفارش کار می‌دهند.


نام این مستند برگرفته از نام یکی از مشهورترین تابلوهای محصص است که اگر مستند را ببینید، آن را روی دیوار پشت سرش خواهید یافت. محصص هرگز حاضر به فروش این تابلوی عزیز نشده و آن را همه‌جا در تمام نمایشگاهها با خودش برده، و خودش در این باره صحبت می‌کند. همچنین در این مستند محصص درباره‌ی تولد و کودکی و تحصیلاتش صحبت می‌کند و بیان می‌کند که همجنسگراست، سپس از اینکه حاضر نشده شخصا تن به سانسور آثارش بدهد حرف می‌زند، از بلاهایی که سر آثارش آوردند می‌گوید، و درباره‌ی اینکه چرا خودش آثارش را خودخواسته، نابود (یا به قول خودش داغون) می‌کند، توضیح می‌دهد.


من با این مستند به لحاظ حسی خیلی ارتباط برقرار کردم.‌ کلا ماجراهایی که به آدم‌ها توی دوره‌ی پیریشان مربوط باشد خیلی روی من اثر می‌گذارد، به‌خصوص که این آدم، هنرمند بزرگی مثل محصص باشد که به‌قول خودش یک پرسوناژ تاریخی محسوب شود.


من شخصیت جذاب و باهوش و مغرور و غمگین محصص با طنز منحصر به خودش و نظرهایی که درباره‌ی چیزهای مختلف داشت و اینکه انزوا را انتخاب کرده بود و مفید بودن خودش را در خلق یک اثر تازه می‌دید و با آن وسواس و حوصله، رنگ انتخاب می‌کرد، بسیار دوست داشتم و به‌نظرم چیزی که محصص را فراتر از یک هنرمند پیشرو و تکرارنشدنی در کارش می‌کند، شخصیت آزاده و شفاف و بی‌پرده‌ و بادانش او بود. مستند را به همه پیشنهاد می‌کنم.

/ 0 نظر / 36 بازدید