وستون‌ها و کانون متشنج خانواده

فیلم August: Osage county محصول سال ۲۰۱۳ و کاری از جان ولز است و بر اساس نمایشنامه‌ای به همین نام، ساخته شده است که آن را تریسی لتس نوشته و در سال ۲۰۰۸ جایزه‌ی پولیتزر را هم برنده شده است. بنابراین اگر اسمش را بدون درج سال ساخت سرچ کنید، یک‌عالمه عکس از اجراهای تئاتری‌اش خواهید دید.


فیلم داستان یک خانواده‌ی نسبتا دور از هم و فاصله گرفته را روایت می‌کند که بعد از ناپدید شدن ناگهانی پدرشان، دور هم جمع می‌شوند. فیلم مدل گفتگومحوری دارد و با وجود داشتن نماهای بیرونی، تقریبا بیشتر صحنه‌های مهمش، در فضاهای داخل خانه اتفاق می‌افتد و شاید همین، باعث شود حس کنید که این قصه از مدیوم تئاتر برداشته شده و به سینما آورده شده است.


شخصیت‌پردازی‌ها و توجه به جزئیات مربوط به آن‌ها بسیار خوب و دقیق انجام شده است و بازی‌های خوب هم به ملموس بودن و باورپذیر بودن شخصیت‌ها کمک کرده است. از مریل استریپ دوست داشتنی و جولیا رابرتز درخشان که هر دو برای نقش‌هایشان در این فیلم نامزد اسکار شده‌ بودند گرفته، تا تک تک بازیگران دیگر. فیلم در واقع کار پر بازیگری محسوب می‌شود، ایوان مک‌گرگور، کریس کوپر، جولیت لوئیس و بندیکت کامبربچ محبوب من در یک نقش مظلوم و دوست داشتنی، از بازیگرهای شناخته‌شده‌ی دیگر فیلم هستند.


برای تماشای فیلم با توجه به ریتم آرام و دیالوگ‌های مهمی که دارد، باید صبور بود تا لذت برد. فیلم به‌نظرم با وجود فضای بعضا هجوآلود و دیوانگی‌هایی که رقم می‌زند اما با اغراق آمیخته نشده و به واقعیت نزدیک است. برای من این سوژه‌ی خانوادگی با وجود تلخی‌هایی که داشت، بسیار جذاب بود و در کل در سینما، تماشای شکل‌های مختلفی از رابطه بین فرزندان و خانواده و چالش‌هایی که با هم دارند و قضاوت‌ها و حق دادن یا ندادن‌ها و همراه شدن با آن‌ها را دوست دارم و چشمم به جنبه‌های مختلفی از زندگی‌ خانوادگی و آسیب‌هایش باز می‌شود، حتی اگر جاهایی اذیت شوم. تماشایش را پیشنهاد می‌کنم.

/ 0 نظر / 36 بازدید