سالی پاتر و راههای نرفته‌اش

فیلم The roads not taken جدیدترین ساخته‌ی خانم سالی پاتر دوست داشتنی است که علاوه بر نوشتن فیلمنامه و کارگردانی، در زمینه‌ی شعر و موسیقی هم فعالیت دارد. قبل از این فیلم که به تازگی در آپریل ۲۰۲۰ منتشر شده، از این هنرمند ۷۰ ساله فیلم‌های زیر را دیده‌ام:


فیلم Orlando با بازی تیلدا سوئینتون عزیزم


فیلم Yes که تقریبا تمامش شعر است و کاش یک زیرنویس فارسی عالی برایش وجود داشت


فیلم The man who cried با بازی جانی دپ محبوبم، که البته به خوبی سایر ساخته‌هایش نیست


فیلم ginger & rosa که بسیار زیاد دوستش داشتم


و فیلم تک لوکیشنی و سیاه و سپید و نفسگیر The Party

.

"راههای نرفته" یا "جاده‌های ناپیموده" با بازی خاویر باردم عزیزم و ال فانینگ و سلما هایک، یک درام دوست داشتنی است که از بس دوستش داشتم، دلم نمی‌خواست به کسی معرفی‌اش کنم! در فیلم ما یک روز از زندگی لئو و دخترش را می‌بینیم. لئو مرد نویسنده‌ای است که درگیر نوعی جنون زودرس(dementia) شده است و انگار حافظه‌اش در اتفاقات گذشته‌اش جا مانده و جسمش در زمان حال است و ذهنش دنبال تکه تکه‌هایی از خودش می‌گردد که در گذشته، جا مانده است و خاویر باردم در نقش او یکی از متفاوت‌ترین و بی‌نقص‌ترین بازی‌هایش را ارائه داده است.


نحوه‌ی بریده بریده روایت کردن فیلم و حل کردن پازل داستان و فهمیدن ارتباطات هم با توجه به بیماری لئو و محتوای فیلم، کاملا در فرم فیلم رعایت می‌شود. در این فیلم نباید دنبال هیجان و گره و کشفی که مبهوتتان کند باشید، فیلم از جنس احساسات انسانی است، و وقتی جای هرکدام از آدم‌ها(پدر، دختر، همسر سابق) می‌نشینی، می‌بینی اگر تو هم بودی شاید همان انتخاب‌ها را داشتی، و به‌این ترتیب کاراکترها و تصمیماتشان را نمی شود سرزنش کرد.


من برخوردی حسی با فیلم داشتم و می‌توانم بگویم تقریبا تمام آن را گریه کردم. سالی پاتر فیلم را به برادرش "نیک" تقدیم کرده، نقاش و موزیسینی که او هم از نوعی جنون به‌نام pick's disease رنج می‌برده و درگذشته است، و شاید این اثر نوعی ادای دین و تقسیم کردن رنج و درد شخصی کارگردان با بیننده بوده است.

/ 0 نظر / 64 بازدید