رومن دوریس، انگشت‌ها و سه‌گانه‌ی آپارتمان اسپانیایی

"رومن دوریس" یک بازیگر نسبتا جوان فرانسوی است که من اولین بار او را توی فیلم خوب mood ingdigo یا همان "حالت نیلی" ساخته‌ی "میشل گوندری" دیدم و بعد خیلی اتفاقی، توی فیلم The new girlfriend ساخته‌ی "فرانسوا اوزون"، دوباره پیدایش کردم‌. تفاوت زیاد جنس بازی و مهارت دوریس، علاقه‌ام را به او بیشتر کرد و سعی کردم سراغ فیلم‌هایش بروم و بیشتر از او ببینم.


دوریس توی یک سه‌گانه معروف به "آپارتمان اسپانیایی" ساخته‌ی "سدریک کلاپیش" کارگردان فرانسوی بازی کرده، که به‌خاطر آن مشهور است:


آپارتمان اسپانیایی/ The spanish apartment، محصول سال ۲۰۰۲


عروسک‌های روسی / russian dolls محصول سال ۲۰۰۵.


پازل چینی / chinese puzzle / محصول سال ۲۰۱۳


این سه فیلم دوره‌های مختلف زندگی فردی به اسم زاویر را نشان می‌دهند. از جوانی و انتقالی گرفتنش برای تحصیل از فرانسه به اسپانیا تا تجربه‌ها و عشق‌ها و دوستی‌ها و کشورهای جدید و بعد گذشتن از شور جوانی و تاهل و همین! همینقدر معمولی و خالی از اتفاق و گره و هیجان و چیزی که من از سینما می‌خواهم. یعنی به‌نظرم جذابیت موضوعش از یک سریال تین ایجری هم کمتر بود.


در واقع این سه فیلم، در بهترین حالت خود از حد و اندازه‌‌ی سری فیلم‌های آمریکن پای فراتر نمی‌روند البته شبیه آمریکن پای پر از سکس و طنز نیستند ولی همان اندازه شلوغ و پر از آدمند و با وجودی که روایتی فوق‌العاده معمولی دارند و کشدار و طولانی‌اند، در بازی‌های فرمی خوبند و هر سه نسبتا خوش ساختند. زاویر یک نویسنده است و مسائلی که به‌خاطر شغلش با آن درگیر می‌شود جذابیت خودش را دارد‌. مثلا یک جا مجبور می‌شود سریال‌های آبکی تلویزیونی بنویسد‌. یا مثلا یک جا هگل پیشش ظاهر می‌شود و با هم گفتگوی کوتاهی می‌کنند. از این لحظه‌های خوب کوتاه، خیلی کم توی هر سه فیلم پیدا می‌شود. نگاه کارگردان به تفاوت کشورهایی که توی هر سه فیلم نشان می‌دهد و مثلا توجه به خرده‌فرهنگ‌ها و آدم‌های مختلف توی هر سه فیلم مشهود است همانطور که می‌بینیم اسم هرکدام به یک کشور مربوط می‌شود‌ و لوکیشن‌ها هم متفاوت هستند‌. فیلم "پازل چینی" به‌نظرم می‌تواند مستقل از دو فیلم قبلی هم تماشا شود و از نظر ایده‌های تویش و خلاقیت خیلی بهتر از دو فیلم قبلی است.


بازیگر دیگر این سه گانه "اودره توتو" است که با "سرگذشت شگفت‌انگیز املی پولن"، "حالت نیلی"، "راز داوینچی"، "کوکو قبل از شانل" و... می‌شناسیمش اما خب وجود این بازیگر توانا علاوه بر رومن دوریس هم نتوانسته فیلم‌ها را ارزشمند‌تر کند ولی توتو هم سرجای حاشیه‌ای خودش خوب ظاهر شده.


در کل این فیلم‌ها، ارزش تماشای چندانی ندارند، من با طنز تویشان هم زیاد ارتباط نگرفتم، و چیزی جز سه فیلم سرگرم‌ کننده‌ نیستند ولی خب کارگردان توانسته یک موضوع ساده را توی یک چارچوب خوش ساخت پیاده کند. من این سه فیلم وقت گیر را با وجود علاقه‌ام به رومن دوریس، برای تماشا پیشنهاد نمی‌کنم. در واقع با شوق به طرفشان رفتم و ناامید برگشتم.


فیلم بعدی‌ای که با بازی او دیدم و دوستش داشتم،

"The beat that my heart skipped"

نام دارد و اولین فیلمی است که من از "ژاک اودیار" کارگردان فرانسوی دیده‌ام. این فیلم بازسازی یک فیلم قدیمی به اسم "انگشت‌ها" اثر "جیمز توباک" است. من فیلم اصلی را ندیده‌ام که بتوانم بین دو فیلم مقایسه‌ی درستی داشته باشم.


شخصیت اصلی داستان پسری است که به خاطر شغلش مجبور به اعمال خشونت فیزیکی و زورگیری و کتک کاری است اما دوست دارد پیانیست بشود، و با همان انگشت‌های خشن و آسیب دیده و خونی، پشت پیانو مشغول تمرین می‌شود‌. رومن دوریس وضعیت معلق و حالت‌های عصبی و خشم درونی و خوددرگیری این آدم را در بازی‌اش به خوبی به نمایش گذاشته. خود فیلم از روایت نسبتا خوبی برخوردار است، زیاد کش نمی‌آید، گره و اتفاقات و خرده روایت‌های نسبتا خوبی دارد، و آدم را تا انتها همراه نگه می‌دارد. من این فیلم را با وجودی که به سلیقه‌ام نزدیک نبود، دوست داشتم و برای تماشا پیشنهاد می‌کنم.

.

#معرفی_فیلم

/ 0 نظر / 41 بازدید