وقتی گائل گارسیای عزیزم، ایرانی می‌شود...

فیلم rosewater که به فارسی با عنوان گلاب یا آقای گلاب شناخته می‌شود، کاری است از جان استوارت، که در سال ۲۰۱۳ منتشر شده است. جان استوارت این فیلم را بر اساس کتابی به‌نام سپس آن‌ها سراغ من آمدند ساخته. این کتاب، خاطرات مازیار بهاری روزنامه نگار ایرانی کانادایی است که در جریان انتخابات سال ۸۸ برای تهیه‌ی گزارش به ایران می‌‌آید، اما توی تظاهرات‌های بعد از انتخابات در اعتراض به نتیجه، از صحنه‌‌ی شلیک بسیجی‌ها به یک آدم غیرمسلح فیلم می‌گیرد و همین باعث دستگیر شدنش و گذراندن ۱۱۸ روز سیاه در زندان می‌شود.


از نظر سینمایی، فیلم یک اثر معمولی است که با استفاده از بریده‌هایی از فیلم‌های واقعی مربوط به آن زمان سعی کرده به واقعیت نزدیک باشد. تدوین فیلم به‌نظرم یک جاهایی بی‌سلیقه است و انتخاب موسیقی‌ها هم در جهت هجو فضای تاریک فیلم، مناسب نیستند. مهمترین مشکل من با فیلم که مدام من را از آن دور می‌کرد مسئله‌ی یکدست نبودن زبان بود. تمام فیلم به انگلیسی بود به جز یکسری دیالوگ محدود. مثلا شخصیت مادر یکهو وسط حرفهایش می‌گفت روز از نو روزی از نو، و دوباره به انگلیسی ادامه می‌داد. و من ترجیح می‌دادم لااقل فیلم یک دوبله‌ی فارسی خوب بشود.


از نظر حسی، با خیلی جاهای فیلم بسیار ارتباط گرفتم و گریه کردم، با وجودی که مطمئنم کارگردان به نوعی زهر ماجرای اصلی را گرفته و از خشونت لخت توی آن در صحنه‌های شکنجه و اعتراف‌گیری اجباری و بازجویی کاسته و بیشتر روی جنبه‌ی درام اثر توجه کرده تا مخاطب از هر طیفی جذب آن شود. به‌خصوص یک سکانس وجود داشت که زندانی با شنیدن یک خبر خوش، با موسیقی ذهنی‌اش که آهنگ dance me to the end of love کوهن است، دیوانه‌وار در سلولش می‌رقصد و می‌چرخد و به‌نظرم از بهترین جاهای فیلم بود.


بازیگران اصلی فیلم عبارتند از گائل گارسیا برنال درخشان، شهره آغداشلو و گلشیفته فراهانی. فیلم را به‌خاطر اهمیت موضوعی که به آن پرداخته و به‌خاطر اینکه مجموعا اثر قابل قبولی است، پیشنهاد می‌کنم.

/ 0 نظر / 30 بازدید