سینمای فرانسوا اوزون، آن‌گونه که من شناخته‌ام

"فرانسوا اوزون" را تا امروز، با نگاه خاصی که به مسئله‌ی زنانگی دارد شناخته‌ام و تا این‌جا با فیلم‌هایی که از او دیده‌ام، به‌نظرم کارگردانی است که بلد است واقعیت‌های ساده را به شدت ملموس به مخاطب نشان دهد و به آن‌ها عمق بدهد. اوزون توی نشان دادن بدن آدم‌ها و سکس برای پیش بردن اهدافی که در فیلم داشته، تعارفی با مخاطب ندارد و به‌نظرم بلد است مرز بین پورنوگرافی و اروتیسم را به خوبی رعایت کند و بُعد روانشناختی ماجرا را پررنگ نشان بدهد. اوزون از کارگردانان تاثیرگذار و جوان موج نوی سینمای فرانسه است. فیلم‌هایی که من تا به حال از او دیده‌ام این‌ها هستند:


فیلم The young and beautiful یا "جوان و زیبا"، محصول سال ۲۰۱۳، ماجرای ایزابل، دختری است که در آستانه‌ی تولد هفده سالگی توی تعطیلات تابستانی، تصمیم به تجربه‌ی سکس می‌گیرد‌. فصل‌بندی‌های درست فیلم و پرداختن به ماجرای ایزابل و این‌که بعد از آن تعطیلات، این تجربه او را به چه سمتی می‌برد، از چیزهای جذاب فیلم است که اگر درباره‌اش بیشتر بگویم بخش مهمی از فیلم برای کسی که آن را ندیده، لو می‌رود. توی فیلم قرار نیست منتظر اتفاقات عجیب و دور از ذهن باشیم. کارگردان ما را با ایزابل به دل واقعیت زندگی‌اش می‌برد. بازیگر نقش ایزابل marine vatch با چشم‌های غمگین و سردش بازی ساده و تاثیرگذاری را به اجرا می‌گذارد. به‌نظر من قاب‌هایی که کارگردان به تصویر می‌کشد خیلی حساب شده و با سلیقه‌اند. من نمادهای حل شده توی دل فیلم را دوست داشتم. چنین فیلمی که با وجود داشتن لایه‌های روانشناختی باارزش، از نظر داستانی توی یک خط نسبتا مستقیم سیر کند در کل سلیقه‌ی من نیست اگرچه ریتم کندش به‌خاطر فصل‌بندی‌های نسبتا مناسب، من را اذیت نکرد و تماشایش را دوست داشتم، و خب یک سری "چرا" هم توی سرم بی‌پاسخ باقی ماند‌.


"هشت زن" یا eight woman محصول سال ۲۰۰۲، که یک فیلم موزیکال نسبتا تک لوکیشنی است که دست قصه و گره‌هایش از یک جایی به بعد برای بیننده رو می‌شود اما جوری که هرکدام از شخصیت‌ها تا انتها تحلیل می‌شوند و در موقعیت‌های مختلف قرار می‌گیرند، احتمالا باعث می‌شود اگر مخاطب چنین ژانری هم نباشید با شوخی‌ها و کاراکترهای بامزه‌ی توی فیلم راه بیایید و تا آخر تماشایش کنید. من "هشت زن" را دوست داشتم و بازی "کاترین دنوو"ی زیبا یکی از جذابیت‌هایش برایم بود.


فیلم Swimming Pool یا استخر شنا محصول سال ۲۰۰۳ که یادم است شارلوت رمپلینگ توی آن بازی کرده بود. فیلم ماجرای دو زن جوان و مسن بود که به دلایلی مدتی را توی یک ویلا کنار هم بودند و باز هم نگاه همیشگی کارگردان به زنانگی را می‌دیدیم. من یادم است که فیلم را به‌خاطر فضای سرد و خشک و ریتم کندش زیاد دوست نداشتم.


فیلم The double lover محصول سال ۲۰۱۷ که توی جشنواره‌ی کن هم نمایش داده شده بود پرداختن به ماجرای زن جوانی است که عاشق روانکاوش می‌شود و بعد از مدتی دوگانگی و تردید این زن توی عشق به شکلی نمادین و کمی رازآلود در فیلم نشان داده می‌شود. فیلم برای یک بار دیدن بد نیست و جذابیت‌ها و گره‌های خودش را دارد. بازیگرش هم همین marine vatch معصوم و زیبای فیلم اول است.


فیلم the new girlfriend را هم توی همین هفته دیدم که سال ۲۰۱۴ ساخته شده و با وجود ایرادهای منطقی‌ پررنگی که به‌نظرم قصه‌اش داشت، اما بد نبود‌. همینقدر بگویم که زن جوانی درباره‌ی هویت جنسیتی یکی از نزدیکانش رازهایی را می‌فهمد و ادامه‌ی تلخ و شیرین و شاید اغراق آمیز و تکراری ماجرا. بازیگر مرد جذاب این فیلم "رومن دوریس" بود که من او را با فیلم mood indigoo یا همان "حالت نیلی" از "میشل گوندری" می‌شناختم و توی هر دو فیلم خیلی بازی‌اش را دوست داشتم.


من در کل فرانسوا اوزون را برای تماشا دوست داشته و پیشنهاد می‌کنم اما با توجه به چیزی که تا حالا از او و نوع نگاهش شناخته‌ام به‌نظرم بهتر است فیلم‌هایش را با فاصله‌ی زمانی از یکدیگر نگاه کرد تا شباهت نوع نگاه کارگردان به موضوعاتی که ریشه‌ی یکسان دارند، توی ذوق آدم نزند.


#معرفی_فیلم

/ 0 نظر / 32 بازدید