تلخ‌تر از زهر

فیلم زهرمار

ساخته‌ی جواد رضویان

محصول ۱۳۹۷

.

من یک خودآزاری همیشگی دارم که با وجودی که می‌دانم کمدی‌های ایرانی با قصه‌های آبکی و پیام‌های گل درشت و طنز آزار دهنده و شوخی‌های جنسی بی‌ربطشان که فقط مخصوص خنده‌های دسته‌جمعی توی سینما نوشته می‌شوند، قرار است عصبی و ناامیدم کنند ولی خودم را مجبور به دیدنشان می‌کنم. درباره‌ی زهرمار هم‌ همین پیش زمینه را داشتم و مطمئن بودم ناامید و زخمی! از تماشا برمی‌‌گردم‌. البته فیلم یکی، دو درجه از چیزی که فکر می‌کردم بهتر بود و به افتضاحی تصور من نبود.


یک مداح شناخته شده با بازی سیامک انصاری، تایید صلاحیت شده و قرار است عضو شورای شهر شود. قبل از انتخابات و توی شلوغی تبلیغاتش، یک همکلاسی قدیمی سر و کله‌اش پیدا می‌شود و او را به دردسر می‌اندازد.


مسیر قصه‌ و اینکه کارگردان خواسته داستان را از کجا به کجا ببرد و چه‌جور پیام‌های گل درشت اجتماعی‌ای بدهد و مثلا طعنه‌های سیاسی هم بزند و آخرش هم نتیجه‌گیری اخلاقی‌اش را توی بار درام بپیچاند، معلوم و قابل حدس بود و جذابیتی نداشت ضمن اینکه به‌نظرم فیلمنامه‌ی این فیلم خیلی ضعیف بود و نتوانسته بود موقعیت‌های درستی خلق کند و بستر درستی برای نقدهایش بسازد و طنز حل شده و قابل قبولی نشانمان دهد. توی بازی‌ها هم چیز خاصی نمی‌شد پیدا کرد(شبنم مقدمی، سیامک صفری و سیامک انصاری)‌و فقط سیامک انصاری با درماندگی ذاتی‌ای که در چهره و اکتش وجود دارد، یک جاهایی خوب ظاهر شده است.‌ و درست جایی که بیننده می‌پذیرد که فیلم همینی است که هست و از این ضعیف‌تر نمی‌شود، یک موزیک ویدیوی رپ نا به جا وسطش پخش می‌شود که انگار خواننده‌ی جوانش فقط پول داده که دیده و مشهور شود و خب این باعث شد فیلمی که به خودیِ خود ضعیف است، آسیب بیشتری ببیند. لطفا زهرمار را نبینید‌.


#معرفی_فیلم

/ 0 نظر / 42 بازدید